تا وقتی فکّم را شکستند

زحمتشان زیاد نشود

هر چه بزرگتر می شویم

ترس هایمان بزرگتر می شوند

وقتی نمی ترسیم تکلیف چیست؟

گفت

وقتی نمی ترسیم که

چیزی برایمان مهم نباشد

آهی کشید و دوباره گفت

یاد کودکی بخیر

وقتی گم می شدم

از ترس آنقدر گریه می کردم

تا مر ا پیدا کنند

درد سر براي چه؟

 وقتي زبانت سرخ نيست

سرِ سبز را بچسب كه

ارزان فروشي كفر است

در هزاره سوم جام شوكران

جزاي سبز انديشي نيست

معجزه باش والاّ

نطقت را كور مي كنند

مثل مادرم مي گويند

«بچه جان سرت به كار خودت باشد»

كارم خواندن است و نوشتن و انديشيدن

ولي تا كلامي مي گويي

مي گويند

«بچه جان سرت به كار خودت باشد»

خواندن خوب است

چون دوست خاموش است

نوشتن خوب است

صدايي از قلم بر نمي خيزد

انديشيدن هم خوب است

هياهوي مغز است

يك ساعتش برابر با هفتاد سال عبادت

حرف نزن كه

كلاهمان در هم مي رود

روزه سكوت بگير لامذهب

بخوان و بنويس و بينديش ولي

«بچه جان سرت به كار خودت باشد»

دستان سرد و یخ زده ام در این روزها به دنبال چه می گردند. لحظه های انتظار، در این برف سرما زده به روشنای کدامین آبشار رو به پایین چشم دوخته است. 

کدامین چکاوک غزل خوان، مژدة آمدن دوست را در خورجین بهار مخفی کرده است.

کاکل بلبل غمزدة این روزها، در قفس تنهایی فرو افتاده، و طرحی نیست که نقش دوباره ای زند، این عاشقی در راه نشسته را.

پشت خیال این تصویرهای تو در تو، ماتی کدام حیرت، مرا به کندو کاوی دوباره می خواند و این سرمشق دوباره بودن، به انتهای کدامین بن بست منتهی خواهد شد. خطهای این دفتر سپید با سیاهی کدام آرزو سرشار خواهد شد و پایان این سردرگمی از دریچه کدام روزن به بیرون خروج خواهد کرد. چشمه های جوشان روز مرگی، تنفس را سخت می کنند و ریه های پر از آب مرا، به درمان مرگ امیدوارتر.

نفوذ حرارت این شبه زندگی، از نفس های مرگ، بر این کالبد سرد و یخ زده، سرد تر است و  حرکتی را  در این جمود و بی فکری به پا نخواهد کرد. مشتان خالی من در خاک کویر،  برای حفر کدامین قبر بجا مانده در صف طولانی انتظار آرزو می کوبد.  ای امید و روشنای هر روز من، تو را در پستوی کدام آرزوی واهی گم کرده ام که از خیالات موهوم این روزها، سخت در تب و تابی دوباره افتاده ام .تو مرا صدا می زنی و من خاموش، در سکوتی مرگ بار، به پنجره ای که رو به سیاهی باز می شود خیره ام. من به دنبال تو این فراز و نشیب بی پایان را پیموده ام . تاولهای این پاهای خسته را نمی بینی، زخم های نشسته بر این قلب تب دار، بی خیالی این روزهایت را به تشویش وا نمی دارد. در پی کدام پرستوی مهاجر می بایست می دویدم که کاشانه تو را به آغوش امید من در اندازد. کجاست موسایی که این چوپان حقیر را طعن کند، تا شاید دلت به رحم آید، از این غربت بی انتها. سالها می گذرد تا لحظه ای رخ نمایی و این جان شیفته را در آتش حسرتی دوباره، بارها و بارها بسوزانی و خستگی این راه طولانی بر جانش دوباره و دوباره بنشانی. من حاصل کدامین غروب بی پایانم.

کدامین واژه نقش مرا به تاراج برده است، که در زلال برفهای آب شده این روزها در پی عشقی می گردم که از سراشیبی کوه های برف گرفته بالا رفته است و پشت سایه روشنی مه گرفته، درآن سوی تنهایی، بر دوش باد هق هق گریة مرا سر داده است. تو مخفی شده ای، یا چشمان گر گرفته ام زلالی اشک را از کف داده است. من تو را گم کرده ام یا تو مرا. من تو را نمی جویم یا تو مرا. من خاموش و بی سوز شده ام یا تو یاری مهربان تر یافته ای. من حسرت خویش از کف داده ام یا تو آرزویی دیگر یافته ای. ای ماهی لغزان من، دستان خالی من یارای نگهداری تو را نداشت یا  بازیگوشی تو مرا به اقیانوس فرا می خواند. این حجم اندوه من، با ظرف کدام اقیانوس مگر پر می شود. در لابلای کدامین شب بو، نذاری مرا به نظاره ایستاده ای. قهقه های مستانه ات از چه روست، تاب این خنده هایت در توان این قلب شکسته نیست. مه جبینان را اگر چه رسم است این بی وفایی و تن نازی، ولی اشاره ها و غمزه های پی در پی، جان عاشق را  به هلاکی دوباره و دوباره رو به فنا رهنمون خواهد شد. با کدامین واژه ناز تو را کشم که در کشکول واژه هایم کلام قابلی نمی یابم. با کدامین آتش قلب تو را گرم کنم که آتشی نمانده است در خور حرارت عشق تو. با کدامین آرزو اسب خیالم را پی کنم که فاصله ای نیست بین من وآرزوهایم. با کدامین فلسفه از تو سراغ گیرم که پاسخگوی تو باشد. من مانده ام و درد بی تو بودن. من مانده ام و این حسرت دوباره. من مانده ام و دستان خالی این روزها. من مانده ام و این غمزه های طولانی و پی در پی تو. من مانده ام و این سکون بی معنا. من مانده ام و حرکتی بی سرانجام. من مانده ام و این خیال بی پروا. من  مانده ام و این آهنگ حزین کوچ. من مانده ام و این سوز پروانگی. من مانده ام و این ترس بودن، این هراس بی تو بودن، این دلهرة جستجو، این خاموشی لحظه ها. ای شیرین تر از عسل، در کندوی کدام ترانه مرا به سرودن می خوانی. ای لحظه ناب از ساعت شنی من کی عبور خواهی کرد. ای معمای بودن، در کدامین گره، سکنی گزیده ای. ای باور همیشه یقین، در آرزوی توام. تو خود خوب می دانی. خالی خالی ام بی توشة بی توشه. ولی دل در گرو تو دارم و بس. تو از چاه خالی قلبم آگاهی و می دانی که تنها با آب حضور تو زلال خواهد شد. و این سیاهی و تیرگی جز با روشنای حضور تو رنگی نخواهد گرفت. حیران و سرگردان در پی تو، این روزها را دنبال می کنم تا شاید ...